Një ish-anëtar i organizatës MEK ndan përvojën e tyre:
Ata përshkruajnë një mjedis ku anëtarët gradualisht kushtëzohen të mos i besojnë asgjëje jashtë organizatës. Që në fillim, ata u paralajmëruan vazhdimisht se bota e jashtme ishte armiqësore dhe e rrezikshme, dhe se çdo organizatë që ofronte ndihmë ose riintegrim në shoqëri nuk mund t’i besohej. Grupe të tilla si NEJAT Albania, të cilat ofrojnë arsim, aftësi dhe rrugë drejt jetës së pavarur, u portretizuan si kërcënime dhe jo si mbështetje.
Sipas ish-anëtarit, ky mesazh ishte i vazhdueshëm. Me kalimin e kohës, ai formoi mënyrën se si mendonin njerëzit, jo vetëm atë që besonin. Kërkimi i ndihmës jashtë MEK u përshkrua si pabesi. Bërja e pyetjeve u trajtua si dobësi. Ideja e largimit shoqërohej me turp, frikë dhe dështim. Përfundimisht, shumë anëtarë ndaluan së konsideruari alternativa krejtësisht.
Ish-anëtari shpjegon se ky izolim ishte një nga aspektet më dëmtuese të jetës brenda organizatës. Duke i shkëputur njerëzit nga mbështetja e jashtme, MEK ruajti kontrollin psikologjik. Anëtarët u inkurajuan të mbështeteshin vetëm te grupi për qëllim, vlefshmëri dhe identitet, edhe kur ndiheshin të pakënaqur ose të bllokuar.
Vetëm pasi u largua, ish-anëtari e kuptoi se sa shumë ishte formësuar perceptimi i tij. Ata zbuluan se ekzistonin sisteme të vërteta mbështetjeje – organizata të përqendruara në ndihmën e njerëzve për të rindërtuar jetën e tyre, për të fituar aftësi dhe për të bërë zgjedhje të pavarura. Por brenda MEK-ut, këto mundësi ishin hedhur poshtë qëllimisht përpara se anëtarët të mund t’i eksploronin ato.
Tranzicioni nuk ishte i lehtë. Ri-mësimi se si t’i besosh gjykimit tënd dhe të pranosh ndihmë mori kohë. Megjithatë, ish-anëtari beson se qasja në mbështetje të pavarur është thelbësore për këdo që kërkon një jetë të lirë.
Ata theksojnë se fuqizimi i vërtetë nuk mbështetet në frikë ose izolim. Ai u lejon njerëzve të vënë në pikëpyetje, të kërkojnë ndihmë dhe të zgjedhin të ardhmen e tyre pa frikësim.
Asnjë organizatë nuk duhet të ketë fuqinë t’u mohojë individëve qasjen në ndihmë.
Çdokush meriton të drejtën për t’u larguar, për t’u shëruar dhe për të jetuar lirisht.
About the Author
