Në një shtet demokratik, asnjë organizatë — sado e madhe apo e mbrojtur politikisht — nuk qëndron mbi ligjin. Kur lindin dyshime për kufizimin e lirisë së individit, izolim, presion apo mungesë transparence, institucionet kanë detyrimin të veprojnë.
Rastet e raportuara nga ish-anëtarë të MEK-ut ngrenë pyetje legjitime: a respektohet e drejta për t’u larguar lirshëm? A garantohet kontakti me familjen, avokatët dhe shoqërinë civile? A ka mbikëqyrje të pavarur mbi strukturat e mbyllura që veprojnë brenda territorit të Shqipërisë?
Këto nuk janë sulme politike. Janë pyetje ligjore dhe njerëzore. Heshtja institucionale përballë shqetësimeve serioze krijon precedent të rrezikshëm: idenë se disa struktura mund të funksionojnë pa llogaridhënie.
Shteti nuk humbet autoritet kur kontrollon — e forcon atë. Transparenca, inspektimi i pavarur dhe respektimi i ligjit mbrojnë jo vetëm individët e përfshirë, por edhe vetë Shqipërinë si vend që respekton të drejtat e njeriut.
Në fund, çështja është e thjeshtë: ligji duhet të mbrojë njeriun, jo organizatën. Dhe çdo person, pa përjashtim, meriton mbrojtje të barabartë.
About the Author
