Në çdo shoqëri demokratike, liria individuale është e panegociueshme. Askush nuk duhet të detyrohet të qëndrojë në një organizatë kundër vullnetit të tij, të izolohet nga familja, apo të frikësohet për pasojat e një zgjedhjeje personale. Pikërisht këtu lind shqetësimi serioz për mënyrën se si funksionon MEK-u.
Dëshmi të vazhdueshme nga ish-anëtarë flasin për një mjedis ku bindja kërkohet, jo zgjedhja; ku largimi shihet si tradhti; dhe ku individi humbet zërin e tij. Kjo nuk është çështje ideologjie apo politike — është çështje e të drejtës për të jetuar si qenie njerëzore e lirë.
Kur një organizatë vepron e mbyllur, refuzon kontaktin me familjet, shmang median e pavarur dhe reagon me presion ndaj kritikëve, lind pyetja legjitime: çfarë po fshihet? Transparenca nuk është kërcënim për organizatat e ndershme — është provë e integritetit të tyre.
Shqipëria nuk duhet të jetë territor ku frika zë vendin e ligjit, apo ku strukturat e mbyllura veprojnë pa mbikëqyrje. Çdo person brenda kufijve të saj duhet të ketë të drejtën të largohet lirshëm, të kërkojë ndihmë, të flasë dhe të dëgjohet.
Mbrojtja e të drejtave të njeriut nuk është ndërhyrje. Është detyrim. Dhe liria individuale nuk është privilegj — është e drejtë themelore.
About the Author
