Historia e një Ish-Anëtari të MEK-ut
Për shumë njerëz, bashkimi me një organizatë fillon me shpresë; shpresë për kuptim, përkatësi ose ndryshim. Për shumë ish-anëtarë të MEK-ut, kjo shpresë u zbeh gradualisht mes rregullave të rrepta, izolimit dhe humbjes së identitetit personal.
Kjo është historia e një ish-anëtari të MEK-ut i cili flet në mënyrë anonime për arsye sigurie dhe personale.
⸻
Pse u Bashkova me MEK-un
“U bashkova me MEK-un sepse besoja në mesazhin e tij. Më thanë se luftonte për drejtësi, liri dhe një të ardhme më të mirë. Isha i ri, idealist dhe në kërkim të kuptimit në atë kohë.”Si shumë të tjerë, ky individ u tërhoq nga premtimet e barazisë, sakrificës dhe një qëllimi të përbashkët. Dyshimet fillestare u hodhën poshtë si dobësi ose injorancë.“Në fillim, gjithçka dukej e rregullt dhe e qëllimshme. Mendova se disiplina ishte thelbësore. Nuk e kuptova sa ngadalë po e humbisja veten.”
⸻
Humbja e lirisë personale
Me kalimin e kohës, jeta e përditshme u bë gjithnjë e më e kontrolluar.”Nuk vendosja më vetë se si ta kaloja kohën time. Mendimet, ndjenjat dhe madje edhe kujtimet e mia viheshin në pikëpyetje. Na thuhej se çfarë të lexonim, si të mendonim dhe si të ndiheshim.”
Sipas këtij ish-anëtari:
- Nuk kishte privatësi
- Shprehja e mendimit të dikujt dekurajohej
- Dyshimet shiheshin si shenjë e dështimit ideologjik
“Mësova të heshtja. Heshtja ishte më e sigurt se ndershmëria.”
⸻
Seanca rrëfimi dhe presioni psikologjik.
Një nga përvojat më të vështira ishte pjesëmarrja në seanca rrëfimi të detyruar.”Na duhej t’i shprehnim mendimet tona para të tjerëve, madje edhe ato shumë personale. Nëse nuk e kritikoje veten mjaftueshëm, të tjerët do ta bënin.”Sipas tij, këto takime krijuan një atmosferë frike të vazhdueshme.”Gradualisht humb besimin tek vetja. Beson se është gjithmonë faji yt.”Ish-anëtari nuk kishte kontakt me familjen e tij për vite me radhë.“Nuk e dija nëse prindërit e mi ishin gjallë. Më thanë se familja ime ishte armiku im dhe donte të më minonte.”“Natën, përpiqesha të kujtoja zërin e nënës sime. Kisha frikë se mos e harroja.”
⸻
Vendimi për t’u larguar nga organizata.
Largimi nga MEK nuk ishte një moment i papritur, por një luftë e gjatë e brendshme.“Kisha frikë. Nuk kisha para, as dokumente dhe nuk njihja asnjë jetë jashtë organizatës.”Pavarësisht frikës së tij, ai më në fund vendosi të largohej.“Ditët e para të lirisë ishin konfuze. Por për herë të parë pas vitesh, mendimet e mia ishin të miat.”Liria nuk do të thoshte shërim i menjëhershëm.“Më duhej të mësoja përsëri si të merrja vendime, si t’u besoja të tjerëve dhe si të jetoja pa frikë.”Ai thotë se mbështetja e organizatave si Nejat Albania luajti një rol të madh në atë udhëtim.“Ata më ndihmuan të rindërtoja jetën time hap pas hapi. Më e rëndësishmja, u trajtova përsëri si qenie njerëzore.”
“Unë flas hapur sepse shumë njerëz brenda organizatës nuk munden. Dhe sepse familjet kanë të drejtë të dinë të vërtetën.
About the Author
