Çdo vit, ndërsa hëna e re shënon fillimin e Ramazanit, familjet në mbarë botën përgatiten për një muaj reflektimi, lutjeje dhe bashkimi. Shtëpitë mbushen me aromën e supave që ziejnë dhe bukës së freskët. Tryezat shtrohen për iftar. Zërat bashkohen në dua.
Por për shumë familje të anëtarëve të Muxhahedinët e Popullit të Iranit (MEK), ky muaj i shenjtë vjen me një karrige bosh që ka mbetur e paprekur prej vitesh — ndonjëherë edhe prej dekadash.
Muaji i Familjes — Pa Familjen
Ramazani nuk është vetëm agjërim nga agimi deri në perëndim. Ai është bashkësi. Është momenti i ndarjes së bukës pas një dite të gjatë. Është falje, rilidhje dhe dashuri.
Për familjet që kanë djemtë, vajzat, nënat apo baballarët brenda MEK-ut, ky muaj bëhet një kujtesë e dhimbshme e ndarjes.
Shumë prindër plaken duke pritur një telefonatë që nuk vjen kurrë. Vëllezërit e motrat përgatisin iftarin duke kujtuar shakatë që bënte dikur vëllai i tyre. Nënat pëshpërisin lutje jo vetëm për shëndet dhe mëshirë — por për ribashkim.
Vite Heshtjeje
Familjet e anëtarëve të MEK-ut shpesh flasin për periudha të gjata pa kontakt. Disa thonë se nuk e kanë dëgjuar zërin e të dashurit të tyre prej vitesh. Të tjerë tregojnë se letrat kanë ndaluar papritur. Pasiguria mund të jetë po aq e rëndë sa vetë mungesa.
Ramazani e thellon këtë pasiguri. Është një muaj kur zemrat zbuten. Kur falja duket e mundur. Kur distanca ndihet më e rëndë.
Imagjinoni të uleni në tryezën e iftarit, duke kaluar hurmat nga njëri tek tjetri, ndërsa e dini se fëmija juaj është diku larg — por pa ditur nëse është i sigurt, nëse po agjëron, nëse madje lejohet të telefonojë në shtëpi.
Ramazani i një Nëne
Për një nënë të ndarë nga fëmija i saj në MEK, Ramazani mund të duket si një muaj me dy agjërime. Ajo agjëron nga ushqimi dhe pija, siç kërkohet. Por ajo agjëron edhe nga prania e fëmijës së saj — nga e qeshura e tij, nga përqafimi i tij.
Ajo mund të përgatisë ende gjellën e tij të preferuar nga zakoni. Mund të lërë mënjanë një pjesë, sikur ai të mund të hyjë në derë në momentin e ezanit të akshamit.
Dhe çdo natë në lutje, ajo kërkon të njëjtën gjë: ta shohë përsëri.
Besimi, Durimi dhe Shpresa
Islami mëson durimin (sabrin) dhe besimin në urtësinë e Zotit. Familjet mbahen fort pas këtyre vlerave. Ata agjërojnë jo vetëm për rritje shpirtërore, por edhe për forcë — forcë për të përballuar ndarjen, forcë për të vazhduar të shpresojnë.
Ramazani u kujton besimtarëve se pas vështirësisë vjen lehtësimi. Se asnjë natë nuk është e pafund. Se edhe agjërimi më i gjatë përfundon me iftar.
Për këto familje, ky premtim bëhet thellësisht personal.
Fuqia e Lidhjes Njerëzore
Pavarësisht pikëpamjeve politike, kostoja njerëzore e ndarjes së zgjatur familjare është e pamohueshme. Ramazani hedh dritë mbi rëndësinë e dhembshurisë dhe lidhjes. Ai na thërret të reflektojmë mbi atë që ka vërtet rëndësi.
Në një muaj të përkushtuar mëshirës, lutja e këtyre familjeve është e thjeshtë:
Të dëgjojnë një zë.
Të marrin një mesazh.
Të mbajnë një dorë sërish.
Ndërsa mblidhemi me të dashurit tanë këtë Ramazan, ndoshta mund t’i kujtojmë ata që ende presin — dhe t’i përfshijmë në lutjet tona.
Sepse asnjë familje nuk duhet të agjërojë nga dashuria.
About the Author
